خبر...
چه خبر بود به باغ؟
که پرستو به سحر داد ز کف صبر و قرار...
آنچنان سرخوش و مست
روی آن شاخه نشست
که من از شوق، رها کرده نماز
«چار تکبیر زدم یکسره بر هر چه که هست »
پنجره بگشودم
باغ ، تن شسته و خاک
پیشباز سفری گمشده را دست بکار...
ده که غوغایی بود
سوسن و لاله، اقاقی، همه در رقص به پرواز نسیم
ارغوان آیینه دار...
همه جا عطر دلاویز عبورت
همه جا شوق طرب خیز حضورت
خبر از آمدنت بود...
بهار

مرد در مقابل چشمان زن آرام چون همیشه و پر از سکوتی تاریک

و زن که دیگر صبر و شیطنت گذشته را به خوابهایش سپرده ، خیره در دهان تنها مرد زندگیش.

مرد به سخن می آید با جمله ای کوتاه " من رو ببخش به خاطر امیدهای خیالی که به تو بخشیدم"

و زن سکوت می کند تا شاید فریادی عظیم را در خود بلعیده باشد.

خسته ام از لبخند اجباری خسته ام از حرفای تکراری

خسته ام از لبخند اجباری خسته ام از حرفای تکراری
خسته ام از خواب فراموشی زندگی با وهم بیداری

این همه عشقای کوتاه و این تحمل های طولانی
سرگذشت بی سرانجام گمشدن تو فصل طوفانی

حقیقت پیش رومون بود ولی باور نمیکردیم
همینه روز روشن هم پی خورشید می گردیم

نشستیم روبروی هم تو چشمامون نگاهی نیست
نه با دیدن نه با گفتن به قدر لحظه راهی نیست
 
من و تو گم شدیم انگار تو این دنیای وارونه
که دریاشم پر از حسرت همیشه فکر بارونه

سراغ عشقو می گیریم تو اشک گریه ی آخر
تو دریای ترک خرده میون موج خاکستر

پس چرا گاهی اوقات این همه از خدا دور هستم؟؟

سالها پیش از این

زیر یک سنگ گوشه ای از زمین من فقط یک کمی خاک بودم همین

یک کمی خاک که دعایش پر زدن آن سوی کهکشان بود

خاک هر شب دعا کرد

از ته دل خدا را صدا زد

یک شب آخر دعایش اثر کرد

یک فرشته تمام زمین را خبر کرد

وخدا تکه ای خاک برداشت

آسمان را در آن کاشت

خاک را توی دستان خود ورز داد

روح خود را به او قرض داد

خاک

توی دست خدا نور شد

پر گرفت و از زمین دور شد

راستی من همان خاک خوشبخت

من همان نور هستم

پس چرا گاهی اوقات

این همه از خدا دور هستم؟؟

راه را گم نكنيم!!

کاش میدانستی بعد از آن دعوت زیبا

به ملاقات خودت
من چه حالي بودم

خبر دعوت ديدار، چو از راه رسيد
پلك دل باز پريد
من سراسيمه به دل بانگ زدم
آفرين قلب صبور، زود برخيز عزيز
خاطرم را گفتم: زودتر راه بيفت
هر چه باشد، بلد راه تويي
ما يك عمر بدين خانه نشستيم وتو  تنها رفتي
بغض در راه گلو گفت:
مرحمت كم نشود
گويا با من بنشسته دگر كاري نيست
جاي ماندن چون دگر نيست،
از اينجا بروم
مژده دادم به نگاهم، گفتم:
نذر ديدار قبول افتاده است
و تپش هاي دلم را گفتم:
اندكي آهسته، آبرويم نبري
عقل، شرمنده به آرامي گفت:
راه را گم نكنيم!!
خاطرم خنده به لب گفت:

نترس
نگران هيچ مباش
سفر منزل دوست،
كار هر روز من است
چشم بر هم بگذار، دل تو را خواهد برد
...
وه چه روياي قشنگي ديدم
خواب، اي موهبت خالق پاك
خواب را دريابم
كه تو در خواب، مرا خواهي خواست
كه تو در خواب، مرا خواهي خواند
و تو در خواب، به من خواهي گفت:
تو به ديدارمن آی
آه، كاش ميدانستي
بعد از اين دعوت زيبا به ملاقات خودت
من چه حالي دارم
پلك دل باز پريد
خواب را دريابم
من به ميهماني ديدار تو مي انديشم...

تنهایی

من یاد گرفتم با احمق بحث نکنم و بگذارم در دنیای احمقانه خویش خوشبخت زندگی کند.

با وقیح بحث نکنم چون چیزی برای از دست دادن ندارد و وروحم را تباه می کند.

از حسود دوری کنم چون حتی اگر دنیا را هم به او تقدیم کنم باز هم از من بیزار خواهد بود...

تنهایی را به بودن در جمعی که به آن تعلق ندارم ترجیح می دهم.

انتظار

نه!!

حماقت نکن!

اگر پنجره را باز کنی باز هم منتظر خواهی ماند.

در را باز کن

 باید خانه را ترک کرد

 بگذار پنجره منتظر تو باشد

همه چی مال تو

شعری که جوشید از دلم این بار باشد مال تو

 احساس شیرین دلی ، تبدار باشد مال تو

 از من بریدی بی سبب، من هم گذشتم از دلم

 پاینده باشی سهم این ، ایثار باشد مال تو

 باشد برو بی اعتنا ، تنها رهایم کن ولی

قلبی که مانده پشت این ، دیوار باشد مال تو

 چیزی ندارم من دگر، جز یک رمق جان در بدن

 حتی همین این یک رمق، صدبار باشد مال تو

 جز شعر چیز دیگری ، در چنته ام پیدا نشد

 قابل ندارد این غزل ، بردار باشد مال تو

تولدت مبارك

از کنار روزهایی که سخت می گذرند
دست بر هر چه می کشم بوی تو را می گیرد
از کنار ثانیه های سکوت
و لب هایم که با نام تو باز می شوند
اینجا هوا هوای از تو سرودن است
روزها را از لب لحظه ها که پس می گیرم
تنها تو تسلای منی
با این همه دوری
نزدیک رویاهایم بیدار می شوی
در شکوه روزی که برای توست
جای دستانت در آینه خالیست

 

سالروز تولدت مبارک
ای آشنای سالهای دور

دوره ی ارزانیست...

دوره ی ارزانیست...

شرف اینجا ارزان است

تن عریان ارزان

آبرو قیمت یک تکه نان

و دروغ از همه چیز ارزان تر

و چه تخفیف بزرگی خورد قیمت یک انسان